سال ۱۹۱۷ است. ما در حومه روسیه هستیم؛ در میان زمستانی یخبندان. یک پزشک جوان، رنگ‌پریده و تازه‌فارغ‌التحصیل‌شده وارد می‌شود. او که باید با چالش‌های پزشکی پی‌درپی دست‌وپنجه نرم کند، به سرعت به مرکز توجه همگان تبدیل می‌شود. او برای تسکین اثرات رنج‌های بشری، به مورفین پناه می‌برد.

ساکنین جزیره‌ی “کیکوریکی” بدنبال ماجراجویی‌های جدیدی هستند. دانشمند جزیره، کلاهِ شگفت انگیزی می‌سازد، این کلاه جادویی می تواند صفات کسی را به شخصی دیگر منتقل کند. این دستگاه هنوز تست نشده است اما “والی” جوان به دنبال استفاده از این دستگاه است تا شاید بتواند بزدلی خود را عوض کند. او به اشتباه تبدیل به یک کرم سبز کوچک می شود. حال او به کمک دوستانش در پی راهی هستند تا به حالت طبیعی بازگردد.

اولگا، کاتیا و آندری از دوران کودکی یکدیگر را می‌شناسند. آن‌ها سال‌ها پیش به مسکو نقل مکان کردند و به موفقیت رسیدند. اولگا بازیگر است، کاتیا در یک آژانس روابط عمومی بزرگ کار می‌کند و آندری تحلیلگر سیاسی است. آن‌ها ماشین می‌خرند، وام مسکن می‌گیرند و خانه‌های ییلاقی می‌سازند؛ درست مثل بقیه مردم. اما زندگی‌شان نه شادی و نه رضایتی برایشان به همراه دارد. احساس اینکه «یک جای کار می‌لنگد اما نمی‌توانم دقیقاً بگویم چه چیز» زیربنای زندگی سی‌ساله‌های امروز است. دوران کودکی آن‌ها در دوران شوروی سپری شد، زمانی که بچه‌ها آرزوی قهرمان شدن داشتند و به داستان‌های جاسوسی و آینده‌ای روشن باور داشتند. با این حال هیچ‌کس انتظار نداشت که رویای قهرمان شدن با رویای یک زندگی پایدار و قابل پیش‌بینی جایگزین شود. مردم دیگر رویای چیزهای واقعاً بزرگ را در سر نمی‌پرورانند؛ آن‌ها فقط نقش‌های خود را بازی می‌کنند.